شعر فارسی آیات غمزه

نسیم مژدۀ پیراهن تو را آورد

یوسف رحیمی — Thu, 03 Oct 2019 14:25:00 GMT

بیا که خانۀ چشمم شود چراغانی
اگر قدم بگذاری به چشم بارانی

بیا که بی‌تو نیامد شبی به چشمم خواب
برای تو چه بگویم از این پریشانی؟

چرا کنم گله از روزهای دلتنگی؟
تو حال و روز دلم را نگفته می‌دانی!

نه دل بدون تو طاقت می‌آورد دیگر
نه تو اگر که بیایی همیشه می‌مانی

چه کرده با دل من داغ، دور از چشمت
چه کرده با دلم این گریه‌های پنهانی

ببین سراغ تو را هر غروب می‌گیرم
قدم قدم من از این کوچه‌های کنعانی

نسیم مژدۀ پیراهن تو را آورد
نسیم آمده با حال و روز بارانی

نسیم آمده با عطر عود و خاکستر
نسیم آمده با ناله‌ای نیستانی

بیا که دختر تو نیست ماندنی بی‌تو
بیا که کُشت مرا این شب زمستانی!

کنار سر کسی آرام خوابش برده است انگار

حمید درویشی — Sat, 19 May 2018 20:29:00 GMT

زمین از کربلا تا شام باران خورده است انگار
در این شام غریبان ماه هم افسرده است انگار

یتیمان می رسند و چشم خون بر آستین دارند
دل هر میهمان از میزبان آزرده است انگار

مگر راه عبور آب را بر باغ ها بستند
که حتی غنچه ی نشکفته هم پژمرده است انگار

سری می آید اما حیف با او نیست آغوشی
کنار سر کسی آرام خوابش برده است انگار

ندارد تاب دلتنگی، خرابه جای ماندن نیست
قفس را باز کن دیگر! پرنده مرده است انگار

این خانم کوچک سه‌ساله چه کسی‌ست؟!

زهرا سپه کار — Sat, 23 Sep 2017 14:24:00 GMT

شاید که برای تعزیت می‌آید
تشییع تو را به تسلیت می‌آید

این خانم کوچک سه‌ساله چه کسی‌ست؟!
سوی تو خلاف جمعیت می‌آید

سرت کو؟ سرت کو؟ که سامان بگیرم

محمد رسولی — Sat, 23 Sep 2017 13:13:00 GMT

سرت کو؟ سرت کو؟ که سامان بگیرم
سرت کو؟ سرت کو؟ به دامان بگیرم

سراغ سرت را من از آسمان و
سراغ تنت از بیابان بگیرم

تو پنهان شدی زیر انبوه نیزه
من از حنجرت بوسه پنهان بگیرم...

قرار من و تو شبی در خرابه
پیِ گنج را کنج ویران بگیرم...

هلا! می‌روم تا که منزل به منزل
برای تو از عشق پیمان بگیرم

شوق دوباره دیدن بابا غروب ها

اسماعیل امینی — Fri, 04 Nov 2016 04:45:00 GMT

از راه می رسند پدرها غروب ها
دنیای خانه روشن و زیبا غروب ها

از راه می رسند پدرها و خانه ها
آغوش می شوند سراپا غروب ها

از راه می رسند و هیاهوی بچه هاست
زیباترین ترانه ی دنیا غروب ها

اما به چشم دخترکان شوق دیگری ست
شوق دوباره دیدن بابا غروب ها

بعد از هزار سال من و کودکان شام
تنها نشسته ایم همین جا غروب ها

اینجا پدر، خرابه ی شام است ، کوفه نیست
اینجا بیا به دیدن ما با غروب ها

بابا بیا که بر دلمان زخم ها زده ست
دیروز تازیانه و حالا غروب ها

دست تو را بهانه گرفته ست بغض من
بابا ز راه می رسی آیا غروب ها؟

بابا بیا کنار من و این پیاله آب
که تشنه ایم هر دو تو را تا غروب ها

از جاده ها بیایی و رفع عطش کنی
از جاده ها بیایی...اما غروب ها

بسیار رفته اند و نیامد پدر هنوز
بسیار رفته اند خدایا غروب ها

کم کم پیاله موج زد و چشم روشنش
چون لحظه های غربت دریا غروب ها

خاموش شد، و بر سر سنگی نهاد سر
دختر به یاد زانوی بابا غروب ها

بعد از هزار سال هنوز اشک می چکد
از مشک پاره پاره ی سقا غروب ها

با سر رسیده ای بگو از پیکری که نیست

یوسف رحیمی — Fri, 04 Nov 2016 04:44:00 GMT

با سر رسیده ای بگو از پیکري كه نيست
از مصحف ورق ورق و پرپري كه نيست

شبها که سر به سردی این خاک می نهم
کو دست مهربان نوازشگری که نیست

باید برای شستن گلزخمهای تو
باشد گلاب و زمزمی و کوثری که نیست

قاری خسته تشت طلا و تنور نه !
شایسته بود شان تو را منبری که نیست

آزاد شد شریعه همان عصر واقعه
یادش به خیر ساقی آب آوری که نیست

تشخیص چشمهای تو در این شب کبود
می خواست روشنایی چشم تری که نیست

دستی کشید عمه به این پلکها و گفت :
حالا شدی شبیه همان مادری که نیست

دیروز عصر داخل بازار شامیان
معلوم شد حکایت انگشتری که نیست

***

حتي صبور قافله بي صبر مي شود
با خاطرات خسته ترين دختري كه نيست

مادرم نذر تو را هر وقت هم زد گريه کرد

کاظم بهمنی — Mon, 03 Oct 2016 21:31:00 GMT

ابرِ مستي تيره گون شد باز بي حد گريه کرد

با غمت گاهي نبايد ساخت، بايد گريه کرد

امتحان کردم ببينم سنگ مي فهمد تو را

از تو گفتم با دلم، کوتاه آمد؛ گريه کرد

اي که از بوي طعام خانه ها خوابت نبرد

مادرم نذر تو را هر وقت هم زد گريه کرد

با تمام اين اسيران فرق داري، قصه چيست؟

هر کسي آمد به احوالت بخندد گريه کرد

از سر ايمان به داغت گاه مي گويم به خويش

شايد آن شب «زجر» هم وقتي تو را زد گريه کرد

وقت غسلت هم به زخم تو نمک پاشيده شد

آن زن غساله هم اشکش درآمد، گريه کرد

من گریه کردم، گریه کردم، گریه کردم

سیدمحمد جواد شرافت — Sun, 08 Dec 2013 01:02:00 GMT

رفتیّ و با غم همسفر ماندم در این راه
گاه از غریبی سوختم گاه از یتیمی
گفتم غریبی، نه غریبی چاره دارد
آه از یتیمی ای پدر، آه از یتیمی

من بودم و غم، روز روشن، شهر کوفه
روی تو را بر نیزه دیدم، دیدم از دور
در بین جمعیت تو را گم کردم اما
با هر نگاه خود تو را بوسیدم از دور

من بودم و تو، نیمه شب، دروازه ی شام
در چشم من دردی و در چشم تو دردی
من گریه کردم، گریه کردم، گریه کردم
تو گریه کردی، گریه کردی، گریه کردی

در این زمانه سرگذشت ما یکی بود
ای آشنای چشم های خسته ی من
زخمی که چوب خیزران زد بر لب تو
خار مغیلان زد به پای خسته ی من

ای لاله من نیلوفرم، عمه بنفشه
دنیا ندیده مثل این ویرانه باغی
بابا شما چیزی نپرس از گوشواره
من هم از انگشتر نمی گیرم سراغی

منم، همان که صدا مي زدیش: دختر بابا

منصوره عرب سرهنگی — Wed, 06 Nov 2013 19:01:00 GMT

بخواب بر سر زانوي خسته ِ ام، سر بابا

منم، همان که صدا مي زدیش: دختر بابا

دلم گرفت از این کوچه هاي سرد غریبه

چه دیر آمدي اي سر؟! کجاست پیکر بابا؟

میان شام سیاهي که یک ستاره ندارد

دلم خوش ست به نور حضور پرپر بابا

چرا نبود در آن روز، فرصتي که خدایا

ِمن سه ساله شوم پاسدار سنگر بابا؟

چه خوب مي شد اگر مي شد این پرنده ی کوچک

میان خون و پریدن، فداي باور بابا

صبور باش! سرت سر بلند باد! مبادا

نگاه دشمني افتد به دیده ی تر بابا

بخوان براي من امشب در این سکوت خرابه

که خواب سرخ ببینم، بریده حنجر بابا

دلم گرفت از این کوچه هاي سرد غریبه

چه دیر آمدي اي سر!؟ کجاست پیکر بابا؟

مرا ببر به دیارم، به کوچه هاي مدینه

به خانه مان، به همان کلبه ی محقر بابا

بخواب بر سر زانوي خسته ام...

و چند لحظه ی بعد، آن صداي گریه نیامد

رسیده بود گل کوچکي به محضر بابا

امشب سری به گوشه ی ویرانه می زنی؟

خلیل عمرانی — Sun, 09 Dec 2012 09:20:00 GMT

امشب سری به گوشه ی ویرانه می زنی؟
گامی در این سکوت اسیرانه می زنی؟

ای روشنای دیده ی دل های تیره بخت
امشب سری به خانه ی پروانه می زنی؟

یک لحظه تا غریب دلم حس کند تو را
دستی در این غروب غریبانه می زنی؟

درموج گریه از نفس افتاد دخترت
با دست مرگ یک دو نفس چانه می زنی؟

گیسوی کودکانه ام آشفته وقت مرگ،
موی مرا برای سفر شانه می زنی؟

بابا! دلم برای تو یک ذره شد بگو
سر می زنی به دختر خود یا نمی زنی؟

دلم آرام جز با چند خط قرآن نمی گیرد

آرش شفاعی — Sat, 17 Nov 2012 04:49:00 GMT

پدر! آخر چرا دنیا به ما آسان نمی گیرد

غروب غربت ما از چه رو پایان نمی گیرد

پدر! حالا که تو در آسمان هستی بپرس از ابر

که من از تشنگی پر پر زدم، باران نمی گیرد؟

علی اکبر پس از این شانه بر مویم نخواهد زد

علی اصغر سر انگشت مرا دندان نمی گیرد

به بازی باز هم خود را به مردن زد عمو جانم

ولی با بوسه هایم چون همیشه جان نمی گیرد

نگاه عمه طعم اشک دارد، امشب تلخی است

دل دریایی او بی دلیل این سان نمی گیرد

نمی دانم چرا این ذوالجناح مهربان امشب

تمرد می کند، از هیچ کس فرمان نمی گیرد

پدر! می ترسم، این تشویش را پایان نخواهی داد

دلم آرام جز با چند خط قرآن نمی گیرد